برون آمد به يك نظارهء بلبل از هزاران غم * چو ديد اندر چمن پوشيده گلبن شادمان خلعت همانا خسرو گل تكيه بر اورنگ گلشن زد * كه پوشيدند شمشاد و صنوبر كامران خلعت نسيم آورد بهر سبزه از لاله دگر افسر « 1 » * صبا آورد از گل بهر گلبن ارمغان خلعت چمن را بسته آذين « 2 » آن‌چنان از گل كه مىزيبد * اگر چون باغ پوشد پاى تا سر باغبان خلعت دهى امروز اگر از بادهء نوشين « 3 » مرا جامى * دهد ساقى تو را روز جزا پير مغان خلعت نكو بر خلعت والاى خويش اى سرو مىبالى * مگر داده تو را شهزادهء و الا مكان خلعت سكندر پاسبان يعنى ولى ميرزا كه از احسان * به دارا مىدهد در آستانش پاسبان خلعت به دريا گر كنم نام خوشش « 4 » پر دُر شود دريا * به كان گر نسبت دستش كنم بخشم به كان خلعت فزون‌تر از قران ثابت و سيار « 5 » بر گردون * به هركس داده آن شهزادهء صاحبقران خلعت الا اى سرور دوران كه مىپوشند از لطفت * ز درع و جوشن اندر روز هيجا پردلان خلعت به قد خصم تو از تيغ دوران مىبرد جوشن * براى دشمنت از تير مىدوزد كمان خلعت

--> ( 1 ) . مج : نسيم آور بهر لاله از سبزه دگر افسر . ( 2 ) . مج : آيين ؛ ملك : آزين . ( 3 ) . مج : دوشين . ( 4 ) . مج : ويش . ( 5 ) . مج : سيّاره .